Azadir

  در آشفته بازار اقتصادی و اجتماعی این روزها که دیگری چیزی فراتر از یک بحران در خود دارد غیبت مراجع دینی و رهبری جالب است. این عاشقان اقتدار در برابر نابسامانی داخلی چشم به منبر و کتاب خویش دارند. در یک هفته اخیر با افزایش قیمت بیشتر ارز های خارجی و گرانی دوباره کالاها و اقلام زندگی، گرانی مسکن و خودرو همه ابعاد بحران اقتصادی در کنار ناتوانی و پوست کلفتی کارگزاران نظام، دیدنی ست. حاج آقا، پشت به ملت و رو به محراب تنها برای آشکار کردن و پیش بینی شکست امریکا و سایر دشمنان چهره برمی گرداند. مراجع دینی با دستان لطیف و چهره های نورانی نیز گوش به کوچکترین توهین ها به مقدسات ساختگی خود دارند تا هیاهویی راه بیاندازند و خودی نشان دهند. بدون اجتماعات و منبر نیز نان ایشان آجر ست و مراجع دینی که سوپ دولتی می خورند و نان خور دیکتاتور هستند چرا اعتراضی کنند؟! . کافی ست کسی رو به یکی از این مکان های مقدس ناسزایی بگوید تا داد مراجع به عرش برود و بیانیه صادر کنند و دست به آسمان ببرند. اما در برابر این همه ظلم و ستم و فقر ایرانیان در برابر چشمان همگان سکوت کرده اند. در طویله همایونی تنها گاوان و خرا...

  در ظاهر امر همه ما ایران را دوست داریم. اما چرا برای نگه‌داری و رشد و ارتقا آن شیوه های گوناگون و متضاد به کار می بریم؟ خانه خراب کن های چهار دهه نیز ايران را دوست دارند؟! دست کم خودشان این را می گویند. اما کارنامه چهار دهه، دیگر، همه رویا ها و آرمان های یک ملت را از سرمان بیرون پرانده است. خفگی ناشی از فشار ولایت فقیه دست کم در دهه اخیر به اوج رسیده است. گروه های بزرگی از ایرانیان در زیر فشار زانوان دیکتاتور دیگر نه تنها نمی توانند زنده بمانند که امیدی برای آینده فرزندانشان نیز ندارند. آرمان پردازی و آزادگی پیشکش دیکتاتور. رویاها و آرمان های یک ملت مانند ایران برای چهار دهه دیگر وجود ندارد و تنها کابوس تباهی و فروپاشي پیش روی همه ماست. کابوسی که حتی به اندازه تامین مایحتاج اولیه سقوط کرده است. آخوندی که زمانی دنیا و آخرت ملت را می توانست در ظاهر به هم گره بزند، امروز کابوس یک ملت است. اینکه چطور ما برقراری دموکراسی و عدالت اجتماعی و کشور داری و اقتصاد را در یکی از پیچیده ترین دوره های تاریخ بشر به اینان یعنی آخوندها واگذار کرده ایم، عجیب، نابخشودنی و ترسناک است. باید باور کنیم ب...