Azadir

  نشنال اینترست : ایران و چین در سال 1971 روابط دیپلماتیک برقرار کردند. این یک نقطه عطف در روابط میان دو کشور بود. رژیم محمدرضا پهلوی شریک قاطع آمریکا بود و چین نیز در آن زمان تحت حاکمیت رئیس مائو بود. پس از انقلاب ایران، این روابط شاهد پیشرفت آهسته ای بود. تا اینکه در دهه 1990 هر دو کشور توافق کردند روابط اقتصادی خود را گسترش دهند. در نگاه اول، رژیم تئوکراتیک ایران اشتراکات کمی با حزب کمونیست چین دارد. با این حال، روابط دوجانبه در چند سال گذشته قوی‌تر شده و چین به شریک اقتصادی برجسته ایران و حامی رژیم تبدیل شد. سیاست واقعی، منافع اقتصادی و اهداف ژئوپلیتیکی هر دو کشور را وادار به همکاری با یکدیگر می کند، به خصوص که هر دو ایالات متحده را مانع اصلی اهداف استراتژیک خود می دانند. همکاری اقتصادی سنگ بنای روابط چین و ایران است. چین بزرگترین شریک تجاری ایران است و سرمایه گذاری های خود را در ایران افزایش داده است. در مارس 2021، دو کشور قرارداد مشارکت راهبردی بیست و پنج ساله به مبلغ 400 میلیارد دلار برای توسعه زیرساخت‌ها و بخش‌های حمل‌ونقل ایران امضا کردند. این توافق یک گام مهم رو به جلو در...

  نیو ری پابلیک : در 14 آبان 1357، آشوبگران، تهران را در حالی که هنوز ارتش ایستاده و منسجم بود به آتش کشیدند. شاه از خانه‌اش در تپه‌های شمالی شهر، کاخ نیاوران، به ژنرال‌هایش دستور داده بود: «خون حتی از دماغ یک نفر نریزد».اما پیش از پایان زمستان، محمدرضا پهلوی، آخرین شاهان 2500 ساله ایران، تاج و تخت خود را ترک کرد. مالیخولیا و گوشه گیری شخص شاه به سختی به شخصیت ظالم و «آدمخواران تاجدار» کتاب رضا براهنی شباهت داشت، کتاب پرفروش اواخر دهه 70 که حکومت شاه را به عنوان دوره ای آمیخته از کاخ های غرق در عیاشی و زندان های مملو  از جوانان دگراندیش به تصویر می کشید. کتاب براهنی که توسط ادیبان آمریکایی عرضه شد و بخشی از آن نیز توسط نیویورک ریویو آو بوکز تجدید چاپ شد، حاوی جعلیات بسیاری بود. شاه بدون شک رژیمی سرکوبگر و غیر دموکراتیک را اداره می کرد، اما تحقیر او توسط فعالان حقوق بشر و مطبوعات در دهه هفتاد موج جدیدی از مورخان انقلابی را در برابر او به صف کشید. اندرو اسکات کوپر در اولین کتاب خود، با عنوان پادشاهان نفت: چگونه ایالات متحده، ایران و عربستان سعودی موازنه قدرت را در خاورمیانه تغیی...